Allen her!

Of wij de enige liefhebbers van Heinz Tomato Ketchup zijn waag ik te betwijfelen. Maar evenzeer betwijfel ik of de GB Carrefour een grote toeloop van ketchupminnaars mag verwachten op basis van de advertentie die ze vandaag presenteren. Normaal kost Heinz Tomato Ketchup per kilo € 3,30. Het genereuze aanbod van Carrefour is dat je die nu kunt kopen voor slechts € 3,29 per kilo. Dat is een winst van.....1 eurocent! Allen her....

Kiki is niet meer

Hij bewoog al niet bijster veel meer, maar nog goed weet ik hoe wij in 1987 onder de indruk waren van zijn leeftijd: 124 jaar! Daar zijn er dus nog eens 22 bij gekomen. In Parijs is één van de oudste schildpadden van Europa overleden. Kiki werd liefst 146 jaar en werd dus geboren in het jaar 1863. Kiki, die 250 kilo woog, was afkomstig van Mauritius en kwam in 1923 aan in de Ménagerie in de Jardin des Plantes aan de Rue Cuvier. Hij stierf aan een infectie die hij kreeg door darmproblemen, niet ongewoon voor een dier van zijn leeftijd. 146 jaar....

Mmmm, het begint al....

Op deze tweede maandag van de advent, de feestdag van de Heilige Maria-Jozefa Rossello, begint de stad in de sfeer van de donkere dagen te raken. Overal hangt feeërieke verlichting, en kerstbomen zijn er ook weer in alle maten. Nog twee weekjes slapen, en de winter begint....

Wild

Wist u dat, in tegenstelling tot een konijn (oryctolagus cuniculus), een haas (lepus europaeus) per definitie wild is? Hij overleeft namelijk niet in gevangenschap en kweekt er dientengevolge dan ook niet in.

Klassiekers

Het is een goede zaak dat musea volk binnen willen krijgen met speciale tentoonstellingen rond een bepaalde kunstenaar of een bijzonder thema, heus waar. Maar ik heb die eerlijk gezegd niet nodig om een musea in te kuieren, want dat doe ik sowieso graag en regelmatig. En regelmatig betrappen we ons er op dat we telkenmale weer met open mond stil blijven staan voor dezelfde klassiekers. Die verbeeldingen van Hieronymus Bosch bijvoorbeeld, wat zijn ze toch hallucinant. De stilistische grandeur van Rogier van der Weyden of de ontroerende portretten van Hans Memling. Het hoeft niet altijd spektakel te zijn.

Antwerpen eert meer dan 50 dichters

Je hébt mensen die in de Paul van Ostaijenlaan wonen die er geen idee van hebben wie Paul van Ostaijen was. Voor hen is de gemeente Antwerpen zo vriendelijk geweest om onder op het bordje 1896-1928, Vlaams expressionistisch dichter te vermelden. Aan de andere kant gaat de Paul van Ostaijenlaan naadloos over in de Gaston Burssenslaan. Of Antwerpen ruimhartig is met het vernoemen van straten naar dichters weet ik eigenlijk niet, want ik heb amper vergelijkingsmateriaal. Nam er het straatnamenregister van de gemeente Antwerpen eens bij, en begon te turven. Op een totaal van 3194 zijn er in Antwerpen 57 straten, lanen, pleinen en dergelijke naar een dichter(es) vernoemd. Ter vergelijking deed ik hetzelfde met het straatnamenregister van mijn geboortestad Bergen op Zoom. Daar zijn 536 straten, waarvan er 11 aan een dichter(es) herinneren. In absolute cijfers: 1. Antwerpen, 57. 2. Bergen op Zoom, 11. In percentages is het omgekeerd: 1. Bergen op Zoom 1,87%, 2. Antwerpen 1,78%. Voor een overzicht van mijn bevindingen kunt u klikken naar het Instituut voor Nutteloze Onderzoeken (IVNO), alwaar gegevens over hoe het in uw gemeente met naar dichters vernoemde straten is gesteld van harte welkom zijn: http://www.ivvnmlo.blogspot.com/

Geen verstand van zaken

"De jongen, die bij ongeluk den bal in eigen doel trapte!" Zo luidt het onderschrift bij deze foto die in de jongerenencyclopedie Wat is dat? het lemma Voetbal illustreert. En daar klopt volgens mij nou eens helemaal niets van. In de dertiger jaren van de vorige eeuw heeft iemand zonder verstand van zaken er zomaar een slag naar geslagen. Wélke jongen zou hier dan een eigen doelpunt maken? De knaap in het midden zeker niet. Dat is de gepasseerde doelman die zijn frustratie uitschreeuwt. Half onzichtbaar achter de paal is het een van zijn verdedigers die poogt het bruine monster de doellijn niet te laten passeren. Nee, volgens mij betreft het hier een reguliere treffer in wording van de jongen met de armen half geheven (Om in evenwicht te blijven? Al begonnen met juichen?), links in het zwart.

Mispakt

Onze poezen zijn dol op gevogelteterrine. Het liefst hebben ze die van het huismerk van de Delhaize, of de Carrefour. Die prefereren ze zelfs boven Sheba, dus dat komt mooi uit want daarvoor betaal je heel wat meer. Deze week lette ik niet goed op. Uit een ooghoek had ik het symbooltje voor gevogelte (een gelig veldje met daarop de contouren van een kalkoen of kip) gezien, dus ik dacht dat het in orde was. Maar thuis bleek ik me mispakt te hebben. Het was een blikje hóndenvoer.

Oeioei, de winkels waren al dicht en Zoeteke en Stefke hadden honger. Hoe nu? Misschien gewoon geven? Zouden ze er wellicht iets van eten of zouden ze er hun neus voor ophalen? Nou, ik keek mijn ogen uit. Ze roken wel eventjes zo van 'Hé, wat is dat hier?' maar vielen vervolgens op de inhoud van hun bakjes aan (zie boven), om die - ik overdrijf niet - bínnen een minuut leeg te hebben. Vervolgens gingen ze echt zo zitten van 'Hoe zit het, heb je daar nog niet wat meer van?' (zie onder). Wat leert ons dit? Het maakt klaarblijkelijk geen moer uit of er een hond of een poes op de verpakking staat.....

Hulde voor boodschappenlijstjes

Hans Mellendijk attendeerde me op de sympathieke hulde die Esdahl Kijlmen mijn blog Geef ons heden (http://www.geefonsheden.blogspot.com/) brengt op de website van het Cremer Museum: "Een Antwerpse hedendaagse wederopstanding van het tijdschrift Barbarber? Goedgekeurd door Het Instituut voor Praktische Poëzie. Hoe je het ook bekijkt. Sinds 2007 een lust voor het oog is de weblog Geef ons heden, onderhouden door de dichter en beeldend kunstenaar Bert Bevers. De poëzie van het dagelijkse leven. Boodschappenlijstjes die achteloos in de winkelkarretjes zijn achtergebleven, of die verwaaid scharrelen langs de boorden van de Schelde. Ze worden door Bevers opgemerkt en geadministreerd. Hulde voor dit levenswerk van een ware postdadaïst." Zie:

http://www.cremermuseum.nl/stingray_dam/pages/cms/ui/viewer.phtml?SiteID=1&PageID=3&ShowBy=blogentryid&ComponentID=317

Hier klopt iets niet

Het zegt iets over de calvinistische staatsinrichting van Nederland dat het (hervormde) koningshuis het énige was dat ontbrak op de begrafenis van Paus Johannes Paulus II. Dat was een regelrechte aanfluiting. Ontdekte nu naar aanleiding van het afscheid van diplomate Monique Frank iets eigenaardigs. Frank gaat met pensioen. Haar laatste post was die van ambassadeur bij de Heilige Stoel in Rome. Ze was de eerste Nederlandse vrouw op deze post. Maar wat frappanter is: ze was er de eerste katholiéke Nederlandse ambassadeur! In haar afscheidsinterview met Trouw zegt ze dat Nederland voor wat betreft de gezindte van de ambassadeur bij de Heilige Stoel in Rome geen beleid heeft. Al haar voorgangers waren protestanten. Hier klopt iets niet. Sloeg er de Wikipedia-gegevens over Nederland eens op na. 42% van de Nederlanders geeft aan geen kerkelijke gezindte aan te hangen. 48% echter wél. Daarvan is 4% moslim, 4% gereformeerd, 6% lid van de Protestantse Kerken Nederland en 9% hervormd. Dat maakt een totaal van 19% protestanten. Terwijl 29% katholiek is. In Duitsland, waarvan grofweg het noorden protestants en het zuiden katholiek is, bestaat er wél beleid: de ambassadeur bij de Heilige Stoel in Rome is daar keurig om en om een katholiek en een protestant.

Ook de moeilijke letters

In veel alfabetische lijsten staat er onder de Q, de X en de Y niets. Dat Antwerpen een complete stad is blijkt weer nu het me opvalt dat genoemde drie letters in het straatnamenregister keurig vertegenwoordigd zijn: je hebt hier niet alleen een Quebecstraat maar ook een Quellinstraat. Voorts is er de Xaveriusstraat en de Ympijnstraat zorgt dat er onder de Y leegte noch streepje staat.

Tongen en vingers

We hadden er ons net over verbaasd dat wij het over een kléinkind hebben, en onze zuiderburen over un petit-enfant maar dat de Britten het dan weer een grándchild noemen. En toen kwam er een doos kattentongen op tafel. Het blijft toch een eigenaardig volk daar aan de andere kant van de Noordzee. Kattentongen zeggen wij, in het Frans is het langues de chats en in het Duits Katzentungen. Verwijzen de Engelsen ook naar feliene tongen? Niks hoor: in het Verenigd Koninkrijk snoepen ze cat fíngers....

Opa

Mijn beide echte grootvaders (al in de jaren dertig en veertig overleden) heb ik nooit gekend. Ik heb mijn stiefgrootvader Jan De Wammes Franken altijd als mijn échte opa beschouwd. Hij was tuinder, en ongeletterd. Ik was voor hem zo’n beetje de bindende factor: het eerste kleinkind, dus ook het zíjne! Hij heeft me altijd Baas genoemd. Hoewel hij, als ik in zijn ogen iets ‘vreemds’ deed, ook wel eens Vuilen bolsjewiek! bezigde. Maar altijd met een hoog lachje erbij. Kwam bij het opruimen van wat archiefbestanden oude foto's van hem tegen. Hoewel het op deze foto een sigaret is, had hij meestal zo'n ouderwetsche bolknak tussen de lippen. En zijn pet was aan hem vastgeroest.

Soms maak ik stoverij. Met mooie rundkarbonaden, ajuin, laurierblaadjes, brood met mosterd, zwarte chocolade en....oud bruin. Dan moet ik altijd aan hem denken. Mijn aller-, allereerste kennismaking met bier is namelijk onlosmakelijk aan hem verbonden. Ik mocht na de mis wel eens met hem mee naar café Het Markiezenhof. waar hij geregeld heen kuierde om een potje te biljarten. Toen hij eens op zijn beurt moest wachten kwam hij eventjes bij me aan tafel zitten met een limonadeglaasje dat hij aan de toog bij die goeie ouwe waard Cees van Nijnatten had gehaald, deed er wat suker in en vulde het met oud bruin. Ik was een jaar of tien en vond het geweldig. Die geur. Die smaak. Als ik er dan mee kook moet ik immer aan mijn opa denken. De foto hierboven is een bijzondere, want ik mocht voor deze gelegenheid zíjn pet op. En normaliter mocht een ander daar niet eens naar wíjzen….Hij is tachtig geworden.

Binnen en buiten

Lekker guur weer. Zoals het hoort in deze tijd van het jaar. Fijn om, met een goede regenjas aan (dat wel natuurlijk), een frisse neus in te halen. En dan weer op je gemakje naar binnen te gaan. Waar het warm is, waar de leeslamp wacht. Waar het raam uitnodigt tot een blik op het krioelende verkeer in hartje stad....

Toen de cello's kwamen

Wat popmuziek betreft blijft XTC (jammer genoeg niet zo bekend geworden als de drug) een van mijn favoriete groepen. Samen met het 10CC van de eerste vier albums dé erfgenamen van The Beatles. Ik heb alle XTC-albums. Maar waar ik de laatste dagen weer aan verslingerd ben is de plaat die de band onder de schuilnaam The Dukes Of Stratosphear maakte, Chips From The Chocolate Fireball. Daarop brengen de jongens met zestien perfécte pastiches een eerbetoon aan de muziek waarmee ze in de jaren zestig opgroeiden. 25 O'Clock, Bike Ride To The Moon en Have You Seen Jackie? zijn een hommage aan de vroege Pink Floyd (mét Syd Barrett), My Love Explodes lijkt van The Yardbirds en Vanishing Girl klinkt zo mogelijk nog meer naar The Hollies dan The Hollies. Luister maar:
http://www.youtube.com/watch?v=fefbDrxMXfA)
You're My Drug is een buiging voor The Byrds, Braniac's Daughter voor The Move en in Pale And Precious herleven The Beach Boys. Leuk album om met geestesverwanten te quizzen, en te kijken wie de meeste invloeden kan duiden. Briljant, intelligent en bovenal liefdevol in elkaar gestoken! Met Collideascope brengen ze hulde aan John Lennons I'm Only Sleeping van het Beatles-album Revolver:
http://www.youtube.com/watch?v=SuZhY_bCJkQ&feature=related

1967 was een heerlijk jaar voor popliefhebbers. Dankzij The Beatles mochten er ineens meer instrumenten klinken dan alleen gitaar, bas en drums. Er kwamen meer toetsen, er kwamen blazers, en er kwamen strijkinstrumenten. Herinner me nog goed hoe mooi ik de cello's vond in Le néon van Adamo. En ineens waren er cello's alom. In Time Seller van The Spencer Davis Group, in King Midas In Reverse van The Hollies en natuurlijk in I Am The Walrus van Strawberry Fields Forever van The Beatles zelf, toen ze midden in hun psychedelische periode zaten. The Rutles maakten een leuke imitatie, maar The Dukes Of Stratosphear konden er ook wat van. Kijk eens naar dit verrúkkelijk filmpje, een mooiere knipoog naar de psychedelische periode van The Fab Four is amper denkbaar :

http://www.youtube.com/watch?v=X-fL68DbcQ0

Panoramafobie

Zouden er mensen zijn met een onverklaarbare angst voor uitzicht, voor uitzichten? Die vraag drong zich bij me op toen ik deze bank tegenkwam. Parmantig naar een blinde gevel, op luttele decimeters afstand, gericht. En naar twee transformatorkastjes ervoor. Speciaal geplaatst voor de medemens met panoramafobie?

Panorama

Vanaf de bovenste etage van het muséemagrittemuseum heb je een weids zicht over de hoofdstad van het Hoofdstedelijk Gewest, de hoofdstad van Vlaanderen, de hoofdstad van België en de hoofdstad van Europa. Een panorama over Brussel, kortom. Links de toren van het stadhuis, rechts de glanzende bollen van het onlangs gerestaureerde Atomium. En de wolken lijken zo weggewaaid van een schilderij van Magritte....

Magritte smaakvol tentoongesteld

Het muséemagrittemuseum in Brussel eens gaan bekijken. Over vijf verdiepingen verspreid is aan het Koningsplein/la Place Royal voortaan permanent een schat aan documentatie, fotomateriaal en natuurlijk schilderijen van René Magritte (1898-1967) te zien. Aardig is een opname van Magritte poserend voor zijn eigen doek La Clairvoyance / De helderziendheid (zie hieronder). Onder de tentoongestelde werken klassiekers als Le Château des Pyrénées / Het Spaanse luchtkasteel, Le Magie noire / De zwarte magie, Découverte / Ontdekking en Les Complices du magicien / De handlangers van de goochelaar. Alles smaakvol uitgestald in voorbeeldig ingerichte ruimtes.

Magritte zelf zou er met open mond naar hebben staan kijken. Hij was nagenoeg zijn hele leven immers gewend aan de eerder beperkte ruimte van zijn huurhuis aan de Rue Esseghemstraat 135 in Jette, nu het René Magritte Museum. Daar had hij zijn schildersezel in de keuken staan. Zijn beroemdste werken konterfeitte hij in deze voorstedelijke rust. De kost verdiende hij met het ontwerpen van affiches en reclameboodschappen, in de achter in de tuin gelegen Studio Dongo. Het aardige van het muséemagrittemuseum is dat ook van zijn ontwerpen voorbeelden te zien zijn, zoals de hierbij afgebeelde boodschap van de Tonny's van Toffée Antoine. Wie een zo volledig mogelijk beeld van René Magritte, zijn surrealisme, zijn leven en tijd wil krijgen doet er verstandig aan om behalve het muséemagrittemuseum ook het René Magritte Museum met een bezoekje te vereren.

Behulpzaam

Bladerend door Wat is dat?, een encyclopedie voor jongeren die in 1935 verscheen bij de N.V. Hollandia Drukkerij in Baarn bemerk ik door welk een behulpzame redactie deze is samengesteld. Bij het onderwerp Paalwoningen staat een plaatje met als onderschrift Een dorp van meer-woningen van vóór onze geschiedenis (niet naar een foto)....

In de flank

Het regent vandaag zo onbedaarlijk hard dat je aan een regenscherm boven je hoofd niet voldoende hebt. En al helemaal niet wanneer je een regenpijp passeert die vergeven is van de gaatjes. Dan word je ook in de flank nog eens aangevallen....

Verdwenen blauw

Negen jaar geleden schreven Albert Hagenaars en ik samen een gedicht voor op het kunstwerk dat Auke van der Heide en Jan Wessendorp ontwierpen op Kijk-in-de-Pot in Bergen op Zoom. Dat sprong, met die blauwe letters waarin de eerste regel Jij die hier verdwijnt was gesteld, goed in het oog daar in die bocht van de Markiezaatsweg. Maar tja, je kent gemeentebesturen en het belang dat die aan kunst in de openbare ruimte hechten. Binnen een mum was de tekst verstopt omdat gras en onkruiden allerhande die aan het zicht onttrokken. Maaien voor poëzie staat niet hoog op het prioriteitenlijstje van de dienst Stadsontwikkeling en -Beheer. Maar nu is het groen dan toch gekortwiekt. Het blauw is dan echter weer volledig verdwenen....
http://aukevanderheide.nl/works/design/pages/KidP_Veldschans01.htm

Uit de kast (7)

Vanochtend leidde mijn tastende hand me in de poëziekast, waar ik met de ogen gesloten voor stond, naar de met tekeningen van Geert Setola geïllustreerde bundel Voor eigen rekening - Zestien kwatrijnen van J. Bernlef. Die verscheen in 1992 in de bibliofiele Zwarte Reeks van Uitgeverij Herik van Jo Peters zaliger nagedachtenis. Van de 225 gesigneerde exemplaren van deze kwatrijnencyclus heb ik nummer 42. Ik sloeg er bladzijde 11 uit open:

Wat het leven hem ook had beloofd
raakte hij geleidelijk van spraak beroofd
nu schrijft hij in stilte zijn gedichten
een godsdienst waarin niemand gelooft.

Oerflipperkast

Een Venetiaanse speeltafel, uit 1780. Heb geboeid staan kijken naar deze constructie, die bij nauwkeurige bestudering in feite een oerflipperkast is. Als je aan het touwtje aan de leeuw vooraan trekt, schopt diens staart met een klepje een balletje het terrein op. Via allerhande sleufjes kan dat balletje meer of minder punten bijeen kan rollen. Kon me wel voorstellen hoe het ding zo'n 240 jaar geleden de zinnen verzette, ginder aan de Golf van Venetië.

Over tolerantie

Ja ja kinders, er is een tijd geweest dat Nederland (vooral het zichzelf Holland noemend deel, en vooral de protestanten en socialisten daarin) er met de borst vooruit prat op ging dat het zo tolerant was. Het is natuurlijk gemakkelijk om jezelf tolerant te noemen als er niets is om te tolereren. Welnu....de maakbare samenleving (ik moest om die gedachte al meewarig glimlachen toen ze in deze contreien nog maar net opgeld deed) heeft de voorbije decennia boven de Moerdijk wat betreft het samenleven tout court gezorgd voor een afkalving die haar weerga niet kent...."O, o, o, wat een stoute mensen," werd met geheven domineesvingertje gezegd toen in Antwerpen het Vlaams Blok voor het eerst een verkiezing won, daarbij volledig voorbijgaand aan het gegeven dat in Nederland stemrecht bestaat, en in België stemplícht. In het laatste geval zijn de politieke verhoudingen zonneklaar omwille van een opkomst van quasi 100%. Bij stemrecht moet je maar afwachten wie er op komt dagen, en krijg je in verwarrende tijden naast de constante D66- van die vreemde Fortuyn- en Wildersopstoten.

Niet veel veranderd

Wanneer je deze beide foto's vergelijkt is er sinds het einde van de negentiende eeuw niet wezenlijk iets veranderd in onze Bourlastraat. Het beeld van Leopold I is, om ruimte te maken voor de sporen van de trams 7 en 8, een beetje naar rechts verplaatst en de bebouwing op de hoek rechts is moderner maar voor het overige is er toch niet echt iets essentieels aan dit stadsgezicht gewijzigd.

Ensorjubilea

Nog anderhalve maand en het Ensorjaar 2010 barst los. De grote Oostender symbolist, momenteel monumentaal in beeld in het Parijzer Musée d'Orsay, werd op 13 april 1860 geboren, en da's bijna 150 jaar geleden. Vandaag valt er echter ook al een Ensorjubileum te noteren: de man die het laatste Belgische bankbiljet van 100 frank sierde verwisselde op 19 november 1949, exact 60 jaar geleden dus, het tijdelijke voor het eeuwige. Overigens werd er al bij zijn leven in Oostende een straat naar hem genoemd. Het bleef niet de enige: vandaag de dag zijn er James Ensorstraten in Aartselaar, Anderlecht, Antwerpen, De Haan, Eindhoven, Gent, Helmond, Ichtegem, Koksijde, Nieuwpoort, Oostkamp, Reet, Roeselare, Rumst, Torhout, Sint-Denijs-Westrem, Vilvoorde, Vorselaar en Waalwijk. Het is maar dat u het weet.

De man van de maskers

Het is een beetje kaal hier bij ons in het Koninklijk Museum voort Schone Kunsten. Normaliter kun je daar alleen al uren verpozen in de James Ensor-zalen. Want het Antwerpse museum heeft een bijzonder fraaie verzameling werken van deze kunstenaar. Wie nu veel Ensors wil zien moet naar Parijs, waar het Musée d'Orsay James Ensor eert met een ruimhartig overzicht. In het oude spoorstation aan de Quai d'Orsai zijn niet alleen werken uit Antwerpen, Brussel, Gent en Oostende uitgestald maar ook topstukken uit collecties in Canada, Duitsland, Frankrijk, Japan, Nederland en de Verenigde Staten. De man die gefascineerd was door maskers (hierboven het dodenmasker dat van hem werd gemaakt nadat hij in 1949 op bijna 90-jarige leeftijd de laatste adem had uitgeblazen) krijgt door deze expositie nu wellicht ook in de rest van de wereld de faam die hij hier al lang heeft.
http://www.musee-orsay.fr/index.php?id=649&L=&tx_ttnews[tt_news]=23206&no_cache=1

Het Musée d'Orsay documenteerde de overzichtstentoonstelling van James Ensor voorbeeldig (bijzonder charmant is het gegeven dat de gratis brochure en alle teksten in de zalen worden aangeboden in het Frans, het Engels én het Nederlands). Er werd zelfs speciaal een filmpje gedraaid over en in het Ensor Museum in Oostende. Op een paar verwaarloosbare uitstapjes na is Ensor eigenlijk nooit uit zijn geboortestad weg geweest. Mooi huis, waarin de oorspronkelijke inrichting zorgvuldig bewaard werd. Zelfs zijn geliefde harmonium (waarnaast ik op bovenstaande foto poseer) staat nog op dezelfde plaats waar Ensor het zelf bespeelde. Het filmpje is via de website van Musée d'Orsay te bekijken:
http://www.musee-orsay.fr/fr/manifestations/expositions/voir-ecouter/video-de-la-maison-densor-a-ostende.html

Met verwisselbare wielen, dat wel natuurlijk

Een euro. Eén euro! Voor dat overzichtelijke bedrag heb je een....vingerskateboard! En niet zómaar een vingerskateboard, maar een vingerskateboard met verwisselbare wielen. Het is amper voorstelbaar wat ze allemaal voor idioterie verzinnen. En het is niet te geloven, maar ze krijgen die brol nog verkócht ook....

Ah, Bologna....

Soms weet je iets gelijk zeker. Dat je ergens zou kunnen wonen bijvoorbeeld. Had dat al jong bij Antwerpen, waar ik nu al lang effectief gevestigd ben. Maar verder bij niet zo veel plaatsen. Bij München (waar ik me onmiddellijk als een vis in het water voelde). En, dat voelden we allebei, bij Bologna. Niet zo groot als Antwerpen, maar toch een forse stad. Ze ligt aan de voet van de Apennijnen, aan de Reno. Denk er weer aan naar aanleiding van de film Il papà di Giovanna, die zich hier afspeelt. In Bologna is het een half jaar warm, en een half jaar koud (waarbij er opvallend vaak sneeuw valt). Vandaar het grote aantal arcades. Zo blijf je des zomers koel, en in de winter droog. Er zijn niet minder dan véértig kilometer arcaden. De stad dateert al van 510 voor Christus, toen de Etrusken haar Felsina doopten.

A propos, de Basilica di Santa Petronio aan de Piazza Maggiore in Bologna is mondiaal gezien een van de grootste kerken, en in de praktijk zelfs de grootste parochiekerk ter wereld! Kijk alleen maar eens naar het dwergachtige ventje dat ik hier ben tegen de achtergrond van die reusachtige toegangsdeur. Hier vond de laatste kroning van een keizer van het Heilige Roomse Rijk plaats, toen paus Clemens VII Karel V tot die functie verhief. Voorts zijn er veel torens bewaard gebleven, in de Middeleeuwen - als wolkenkrabbers avant la lettre - symbolen van welvaart. De indrukwekkendste zijn de Due Torri, waarvoor ik hieronder te zien ben aan de Via San Vitale. In 1088 werd hier een universiteit geopend, de eerste van Europa. Ah, die rijke historie. Het wordt tijd dat we weer eens richting Emilia Romagna gaan!

Groot gelijk

Frans Mink is dichter en beeldend kunstenaar, maar ook (want zoiets blíjf je) slagerszoon. Ik weet nog dat Slagerij P.C.M. Mink bestond, in het stadje Tholen op het gelijknamige eiland. Die verkocht eigen fabrikaat rookworst. De slagerij heeft Frans door zijn bundels heen altijd geïnspireerd, getuige (bijvoorbeeld) Waar gehakt wordt / is het goed eten en Alliteratie bij de slager: Zure Zult / Zonder Zout. En nu heeft hij op zijn blog ook weer een mooie: Mager spek = een contradictio in terminis. Groot gelijk, Frans! http://www.binnenininzinnen.web-log.nl/

Stroom droogt op

De nieuwste editie van het literaire e-zine Stroom, sedert het begin van deze eeuw met de trouwe steun van Rose Vandewalle geredigeerd door François Vermeulen, is online. Het is de 35ste aflevering, en tegelijkertijd jammer genoeg de laatste. Voor deze editie stelde ik een kleine bloemlezing samen met gedichten rond het thema Sprookjes, verlucht met een mooie tekening van Didier Van de Steene.

Daarin gedichten van Piet Brak, Willy Van Doorselaer, Albert Hagenaars (foto), Patricia Lasoen, Hanz Mirck, Maja Panajotova, Alexis de Roode, Fred Wittenberg. Voorts nieuwe poëzie van onder meer uw dienaar, Marleen De Crée, Diana Freys, Jo Gisekin, Frédéric Leroy, Romain John van de Maele, Roger Nupie, Bart Stouten en Hugo Verstraeten.
http://users.telenet.be/francois.vermeulen1/Stroom%20nr%2035.pdf

Verboden in te rijden

Her en der worden er voor mijn blog Vanished Doors verdwenen ramen en deuren vastgelegd. Ingangen en vensters die om onachterhaalbare redenen hun functie verloren en terug dicht werden gemetst. Uit de Languedoc kreeg ik dit uiterst fraaie exemplaar. Het is niet alleen een mooie verdwenen deur, maar ook een bizarre situatie met die sens unique. Wie plaatst nu waarom op zo een plaats een dergelijk bord? De raadselen des levens....
www.vanisheddoors.blogspot.com

Il papà di Giovanna

Het gebeurt niet dikwijls dat ik niets, maar dan ook helemaal niéts op een film aan te merken heb. In Cartoon's zagen we de aangrijpende productie Il papà di Giovanna van Pupi Avati, die hiermee zijn eigen verhaal voor de camera brengt. Eersteklas acteerwerk van Silvio Orlando (op het Filmfestival van Venetië voor zijn hoofdrol in deze prent terecht uitgeroepen tot beste acteur), de wonderschone Francesca Neri, Ezio Greggio en Alba Rohrwacher. Eerder greep Pupi Avati ons met Il Cuore Altrove (2003) al bij de keel. Mooie muziek weer van Riz Ortolani, die ook de geluidsband maakte van onder meer dat biologerende Fantasma d’Amore en Il Cuore Altrove. Opnieuw vertelt Avati zijn verhaal tegen de achtergrond van Bologna, die ook door ons zo geliefde stad.

We herkenden onder de optiteling onmiddellijk de arcade op de Piazza Maggiore waarvoor we in het zonnetje espresso hebben zitten drinken. Il papà di Giovanna is een liefdevol gemaakt epos over Italië in, voor en na de Tweede Wereldoorlog die aan Giovanna en haar vader volledig voorbij gaat. Avati confronteert ons wel met een van de wat mij betreft huiveringwekkendste oorlogsscènes uit de filmgeschiedenis. Het klamme zweet breekt je uit als je eskaders bommenwerpers dreigend op de hoofdstad van Emilio Romagna af ziet komen brommen. Il papà di Giovanna is een aanrader van de bovenste plank!
http://www.cinebel.be/nl/film/media/1004116-Il-Papà-di-Giovanna/trailer-high.htm